Wie ben ik en waarover schrijf ik?

Harriet Marseille

Ik ben Harriet Marseille (1961) en ik blog over wat me raakt in het leven. Meestal heeft dat met verbinding en verbondenheid te maken, een thema dat als rode draad telkens weer naar boven komt. Alles wat er voor mij werkelijk toe doet, lijkt te maken te hebben met het me al dan niet verbonden voelen en met het helpen realiseren van meer verbondenheid in de maatschappij. De essentie van mijn blogs is bijna altijd terug te brengen tot de verbinding met mezelf, de natuur, het milieu, en de mensen om me heen.

Ik geniet van de kleine dingen die het leven zo mooi maken. Het spelen van een kind, het gezang van een vogel, een onverwachte ontmoeting. En daar waar er problemen zijn, door het ontbreken van verbinding, kom ik in beweging. Ik zet me in voor een leefbare wereld en ben beschikbaar voor de kwetsbaren in de samenleving. Dat kan zich uiten in het luisteren naar de ervaringen van een dakloze, een vluchteling of een stervende. Of in het in actie komen wanneer dat nodig of behulpzaam is, bijvoorbeeld in situaties van onrecht.

Dit alles doe ik met een knipoog naar mijn eigen vooringenomenheid, de gekleurde bril waarmee ik naar de wereld kijk. Niemand heeft ‘de waarheid’ in pacht en als ik zou denken dat ik gelijk heb en de ander niet, zou ik daarmee direct alle verbinding tegengaan.

Ook zie ik dat ik dagelijks fouten maak en vanuit onhandig gedrag de verbinding ongewild juist verzwak. Er komt dan ook nooit een einde aan het leren accepteren van mezelf met al mijn onhebbelijkheden. Hoe beter ik mezelf kan accepteren, hoe gemakkelijker ik ook de ander kan accepteren, met al zijn of haar onhebbelijkheden. Ik worstel en ik weet het vaak niet meer. En toch zit ook in die worsteling veel schoonheid.

Ik oefen in het hulpvaardig zijn, zonder de redder te willen spelen. Vaak is aandacht geven aan wat zich voordoet, vanuit aanwezigheid en een open hart, al genoeg.

Binnen de Zen Peacemakers (de sociaal geëngageerde poot van de zen, opgericht door de Amerikaan Bernie Glassman en in België en Nederland doorgegeven via Frank De Waele) oefen ik in het op laten komen van de juiste acties. Bernie Glassman hanteert hiervoor de drie leefintenties:

  1. Niet weten
    Ik maak mijn hoofd leeg en neem een open houding aan, zoveel mogelijk zonder vooringenomen oordelen. Ieder moment kan verschijnen als nieuw.
  2. Erkennen wat is
    Ik laat me raken door wat zich voordoet en schrik daar niet voor terug. Ik ben dus niet de toeschouwer die het leed van de wereld vanaf een afstandje bekijkt, maar ik kom dichterbij en stap er als het ware in. Voor mij betekent dit, dat ik bereid ben om zelf een paar dagen als een dakloze op straat te leven, om een week in een vluchtelingenkamp mee te draaien of om met volle aandacht aanwezig te zijn bij een pijnlijk stervensproces.
  3. Actie, die voortkomt uit het niet weten en erkennen wat is.
    Soms is dat handelen, soms alleen maar toekijken. Soms is het vriendelijk en meegaand zijn, soms is het stevig optreden. Intuïtief komt de meest behulpzame actie vanzelf boven. Ik handel dan niet meer impulsief, vanuit mijn conditioneringen.

Mijn pad van persoonlijke ontwikkeling is vanaf 1992 in een stroomversnelling gekomen. Ik had het geluk een aantal zeer inspirerende begeleiders, mentoren, trainers en leraren te vinden, met veel wijsheid op het gebied van intuïtieve ontwikkeling, persoonlijk leiderschap, acceptatie, vertrouwen, kwetsbaarheid, creëerkracht en het openen van het hart.

Dit pad heeft geleid tot een verandering in werk. In 2001 heb ik mijn baan op het milieuministerie opgezegd om me volledig te kunnen richten op mijn werk binnen Lelievita, waarin ik als zelfstandig coach en trainer persoonlijk leiderschap mensen begeleid. In 2007 verscheen mijn boek ‘Langs de regenboog; van angst naar vertrouwen’, een autobiografisch boek over het verwerken van seksueel geweld via de weg van vertrouwen (en dus niet het pad van wantrouwen en risicobeheersing).

In 2014 richtte ik Ouderbetrokkenheid-PLUS op, waarbinnen ik basisschooldirecteuren inspireer om een nieuwe regie te voeren in de samenwerking met ouders. Hierover verscheen eind 2015 mijn boek ‘Schoolleider aan zet in ouderbetrokkenheid. Met ambitie en lef naar een nieuwe regie’ bij onderwijsuitgever Bazalt.

Meer lezen? Mijn blogs over ouderbetrokkenheid en persoonlijk leiderschap vind je hier

En hier vind je meer informatie over de ontwikkeling in mijn werk en dat wat mijn aanpak speciaal maakt.

Advertenties

Een gedachte over “Wie ben ik en waarover schrijf ik?

  1. tonmeulman

    Binding, ordening en balans zijn de drie principes die zorgen dat een systeem kan blijven functioneren. Mooi dat jij dat eerste aspect zo in je hart draagt.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s