Steuntje in de rug

 

Ik herinner me nog goed hoe verrast ik was. Het was begonnen als een grapje. Zwoegend tegen de helling op, met een kind achterop de fiets, zei ik: “Pff, ik kom haast niet vooruit. Help maar mee als je wilt. Kun je mama misschien een beetje duwen?” Met twee kinderhandjes stevig duwend tegen mijn onderrug, fietste ik tot mijn stomme verbazing opeens veel gemakkelijker omhoog. Hoe kon dit nou?! Mijn benen moesten immers dezelfde trapkracht leveren. De kracht op mijn rug en de tegenkracht die ik moest leveren om het duwen op te vangen, bleken er op de een of andere raadselachtige wijze voor te zorgen dat ik haast moeiteloos omhoog kwam.

Wanneer kan ik het steuntje in de rug zijn voor een ander? Als iemand me om hulp vraagt, probeer ik daar meestal aan te voldoen, ook al denkt mijn rationele brein soms dat het geen zin heeft. Een bedelaar die om geld vraagt voor eten, een treinkaartje of een slaapplek, geef ik wat. Ook al denk ik dat hij het waarschijnlijk zal gebruiken voor alcohol of drugs. Maar ik weet niet of het geen zin heeft. Wie weet, wat een moment van aandacht, contact en behulpzaamheid bij de ander teweegbrengt.

Welk steuntje in de rug zou ik zelf kunnen gebruiken? Geven is gemakkelijker dan vragen. Durf ik om hulp te vragen? En aan wie ga ik het vragen?

2 gedachten over “Steuntje in de rug

  1. jsgn3

    Je schrijft: “Wie weet, wat een moment van aandacht, contact en behulpzaamheid bij de ander teweegbrengt.”

    Dat was precies waarom Jean Vanier altijd wat kleingeld in zijn zak had zitten: om het contact maken met iemand die op straat om geld vraagt, wat belangrijker is dan de gift. Vanier is de oprichter van de Ark gemeenschappen, waarin gehandicapten en niet-gehandicapten samenleven. Hij beschrijft e.e.a. in zijn mooie boek “In elke mens schrijft God geschiedenis”.

    Ik besloot zijn voorbeeld in praktijk te brengen en stopte enig kleingeld in mijn zak. Een tijdje later was ik in Utrecht, waar een man langs de kant van de straat zat te bedelen. Ik gaf hem wat, zei iets, maar hij bleek doof te zijn. Dat vergemakkelijkte het contact maken niet. Kort daarna vroeg een jonge vrouw om geld. Ik deed andermaal een greep in mijn zak, maar het viel niet in goede aarde: het was te weinig.

    Zo word je altijd voor verrassingen gesteld.

    1. Harriet Marseille Berichtauteur

      Herkenbaar, Jos. Ik heb het ook wel meegemaakt dat ik iemand iets wilde geven en het toch niet helemaal goed uitpakte. Vind ik mijn goede intentie voldoende en laat ik de reactie gewoon bij de ander? Of is er in bepaalde gevallen ook nog iets extra’s nodig, zoals het goed afgestemd zijn op de ander en op de situatie? Ik blijf hierin een leven lang leren!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s