Tijd

klok

 

Zaterdagochtend. Een zee van tijd, die me desondanks lijkt te ontglippen. Zoveel dingen die ik zou willen doen. Eerst maar even snel een blik slaan op wat mijn facebook-vrienden hebben gedeeld. Ik zie een plaatje langskomen dat mooi is om op mijn zakelijke twitter-account te delen. Ondertussen leg ik de laatste hand aan de crowdfundingsactie via ‘Dream or donate’. Hiermee hoop ik geld bijeen te krijgen voor de vluchtelingen in Athene, waar ik in april een week als vrijwilliger naartoe ga. Ook nog een paar e-mails en een telefoontje over de luistercirkel van het Open Platform Vluchtelingenzorg, voor vrijwilligers die met vluchtelingen werken. Deze vindt volgende week zondag plaats in Friesland en vanuit de Zen Peacemakers zal ik deze samen met Annie faciliteren.

Ga ik nog mijn fitness-oefeningen doen vanochtend? Of mijn kamer opruimen? Oude poststapels wegwerken? Een blog schrijven voor de nieuwsbrief die binnenkort uitgaat vanuit Ouderbetrokkenheid-PLUS? Een vriendin bellen? Strijkwerk doen? De was opvouwen? De straatkrant lezen die ik gisteren heb gekocht? Of de boekhouding doen?

 De zon schijnt enigszins gedempt naar binnen, door de ramen die in geen eeuwen gelapt zijn. Het had nooit prioriteit. Tot nu toe. Opeens weet ik dat het nu precies het juiste moment is om naar buiten te gaan en de ramen te poetsen. Onder de bloempotten die hiertoe verzet moeten worden, krioelen vele wormen. Een voor een raap ik ze op en leg ze in de tuin, waar ze zich nuttig mogen maken. Dan kan het soppen beginnen. Wat een genot. Waarom heb ik dit niet eerder gedaan?
Maar is dat wel de goede vraag? Wat ik ook doe met de tijd die mij ter beschikking staat, als ik het met hart en ziel doe, zou het wel eens altijd precies de juiste keuze kunnen zijn. Die ramen nemen het me echt niet kwalijk dat ze zo lang hebben moeten wachten.

Zeeën van tijd, tijdens het ramen lappen. Ieder moment wordt een eeuwigheid. De buurvrouw komt een praatje maken. Ik bedenk me dat ik nog een kleinigheidje voor het buurmeisje heb, dat ik voor haar van zolder haal.

Kraakhelder schijnt de zon naar binnen door de gepoetste ramen. En ik spring op mijn fiets, op weg naar een wandelafspraak met een vriendin die ik al veel te lang niet gezien heb. We gaan elkaar weer spreken, met hart en ziel!

 

3 gedachten over “Tijd

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s